مسئله اول

آیه‌ای که زندگی شد

وَمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ ﴿٧٥﴾

﴿نساء/۷۵﴾

قصه مصور

روایت

راهحل را در آشکار‌ترین جای ممکن داد: ۵ آذر ۱۳۸۶، بالای تریبون ورزشگاه آزاد ی، در همایش و رزمایش بسیجیان سراسر کشور، طرح همهپرسی را اعلام کرد — نظرخواهی از همهٔ فلسطینی‌ها، از مسلمان و سرنوشت سرزمین خودشان. راهحلی که هیچ منطق حقوقیای در دنیا مسیحی و یهودی، دربارهٔ نمی‌توانست ردش کند؛ و همین، دست خالی طرف مقابل را رو می‌کرد.

و وقتی راه عکسش را رفتند — ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰، امارات و بحرین در کاخ سفید و در حضور ترامپ پیمان صلح با اسرائیل امضا کردند و بعد مراکش و سودان هم اضافه شدند — آقا یک جمله گفت: «این سازش‌ها بیاثرند». و تاریخ، همین چند سال بعد، صحت آن جمله را امضا کرد: آن پیمان‌ها نه امنیتی برای صهیونیست‌ها خرید و نه فلسطین را از یاد دنیا برد.

حمایتش هم پنهانی نبود؛ رودررو و در آغوش بود. اردیبهشت ۱۳۷۷ شیخ احمد یاسین — بنیانگذار حماس، بر ویلچر — را در تهران به حضور پذیرفت و در آغوش گرفت؛ و ۱۴۰۳، اسماعیل هنیه را. بیستوپنج سال فاصله، و یک مسیر واحد. و مقاومتی که او در این سال‌ها تربیت کرده بود، رشید شد: روز طوفان الاقصی، پاراگلایدر‌های مقاومت در آسمان، دنیا را غافلگیر کرد — و آقا گفت بر بازوی طراحان فلسطین یاش بوسه می‌زند، و گفت امروز بلند‌ترین پرچم اسلام در دست ملت فلسطین و مردم غزه است.

بعد نوبت خودش شد که وارد میدان شود: وعدهٔ صادق آمد — ۲۶ فروردین ۱۴۰۳ — و برای اولین بار موشک‌های ایران مستقیم به سمت سرزمین‌های اشغالی پرواز کرد؛ و مردم غزه، از میان آوار، آسمان را تماشا کردند: چهره‌های شاد، دسته‌ای بالا. ملتی که هفتاد سال به او گفته بودند تنها ست، آن شب در آسمان دید که تنها نیست.

و آخرین پرده، گرمترینش است: در آخرین ماه‌ها، آقا در دیداری تصویری با کودکان غزه نشست — ۲۲ اسفند ۱۴۰۲. آن‌ها قرآن خواندند و او، این سوی تصویر، گوش داد و اشک در چشمش نشست و گفت: «این اثر قرآن است». قصه‌ای که با فریاد خیابان‌های پاریس شروع شد، با تلاوت کودکان غزه تمام می‌شود — و آیهٔ این قصه از همان اول پرسیده بود: چرا در راه خدا و کودکان مستضعف نمی‌جنگید؟ او جنگیده بود؛ تا آخرین ماه‌ها، پای همین کودکان.

صحنه‌ها

قصه کوتاه

امروز در پاریس و لندن و نیویورک، مردمی که مسلمان هم نیستند با پرچم فلسطین به خیابان می‌آیند. آقا می‌خواست همین شود — و شد. آذر ۸۶، بالای تریبون ورزشگاه آزادی رفت و راه‌حل داد: همه‌پرسی از همه فلسطینی‌ها. وقتی امارات و بحرین در کاخ سفید با اسرائیل پیمان بستند، گفت: «این سازش‌ها بی‌اثرند.» اردیبهشت ۷۷، شیخ احمد یاسین را در آغوش گرفت. ۱۴۰۳، هنیه را. بیست و پنج سال، یک مسیر. مقاومتی که او تربیت کرد، رشید شد. روز طوفان الاقصی، پاراگلایدرها در آسمان. وعده صادق آمد و مردم فلسطین موشک‌های ایران را در آسمان غزه تماشا کردند. و آقا در آخرین ماه‌ها با کودکان غزه نشست. آنها قرآن خواندند، او گوش داد. فلسطین مسئله اول شده بود.

منابع

منابع مورد استفاده در تهیه این قصه:

بیانات در همایش و رزمایش بسیجیان سراسر کشور، ورزشگاه آزادی — ۵ آذر ۱۳۸۶ (طرح همهپرسی فلسطین) مواضع رهبر انقلاب درباره پیمان‌های سازش امارات و بحرین با رژیم صهیونیستی — شهریور ۱۳۹۹ گزارش دیدار شیخ احمد یاسین با رهبر انقلاب — اردیبهشت ۱۳۷۷ گزارش دیدار اسماعیل هنیه با رهبر انقلاب — ۱۴۰۳ بیانات رهبر انقلاب پس از عملیات طوفان الاقصی — مهر ۱۴۰۲ عملیات وعده صادق — ۲۶ فروردین ۱۴۰۳ — و بازتاب‌های مردمی آن در غزه دیدار تصویری رهبر انقلاب با کودکان قرآنخوان غزه — ۲۲ اسفند ۱۴۰۲ (ویدئوی مستند) اجتماعات مردمی با پرچم فلسطین در کشور‌های غیراسلامی — گزارش‌های تصویری تحقیقات پروژه قصه آقا